2019

Bulmak Üzerine

Melis Tezcan

Susturdular onu göz kapakları dikişliydi zaten izin verilmezdi dünyaya bakmasına…

Kafeste zannetti kendini.Evdeki kuş dikkatini çekti bir an gözlemledi onu sordu;farkımız ne diye? Yemi suyu salıncağı vardı farkımız yok dedi sonra hatta salıncağım bile yok. Sallandıkça havayı içime kadar hissedebildiğim…

Kendine sordu Neymiş ki hakikat?  Bu benim gerçekliğim mi ? Kafese süreklendi istemeden.Karanlığın en dibine çöktü hayalleri. Kendi için yanan tüm ateşleri söndürdü şimdi karanlığın ortasında alevler içindeydi..

Hayatını şekillendiren kelimelere yüzüne tokat gibi vurulan laflara artık tahammülü kalmamıştı.Kurtulmak istedi bu fani dünyanın ona yaptıklarından.

Onun gibi hayatı yaşayanları hiç ölmediği için binlerce kez öldürdüler.Hayellerine hayatlarına prangalar vurulan kadınlar,katledilen sonra unutturulan yaşamlar… Onlar artık aramızda değiller.Sapkın düşüncelere,hastalıklı insanlara ve cehalete kurban gittiler.

Kötülük her zaman cehaletten çıkmaz mıydı zaten? Eğer aydınlatılmamışsa, iyi niyet de kötülük kadar zarar verebilir. İnsanlar kötü olmak yerine daha çok iyidir ve gerçekte sorun bu değildir. İnsanlar bir şeyin farkında değillerdir: şu erdem ya da kusur denilen şeyin. En umut kırıcı kusur, her şeyi bildiğini sanan ve böylece kendine öldürme hakkı tanıyan cehalettir.

Bu yüzden Dünyayı sevmek imkansız.

Hangi çiçek, diğerine sarı açtı diye ayıplar.Hangi kuş”farklı ötünce” diğerine yasak koyar?

Ah  İnsanlar..! Her şeyi bulup kendini bulamayan şu  İnsanlar?