2019

Yaşar Kemal

Aydan Dağlar

Yerleşik olmadığım şehirlerin birinde yalnızlık hissine kapılırsam ne yapıp eder bir yerden kitabını,sözünü,sesini bulur dinlerim.

Bizim oralarda hırsızlıktan dönerken ölen adamın öldüğü yere bundan sebep  “Adalet Köprüsü” denildiğini öğrendiğimde; “Güllü’nün türküsünü” dinlerken sesini duyarım.

Yazmaya yeni başladığım şu dünyanın gamına,kederine bir de ben bakayım dediğimde üstüe derin bir umutsuzluk çöktü.Açlıktan kırılan insanların diyarında yazmak hele dünyalar kadar iyisi yazılmışken yazmak senin ne haddine dedim.Koydum köşeye defterlerimi ardiye ettim.Birgün bir dergi posterinde “Roman, Fransa’ya ne kadar gerekse bize de öylesine gerek…” dediğini okudum.O ardiyeleri tek tek indirdim raftan şimdi yenilerini yazıyorum. Üstelik almamışken dosttan selamını söylememişken iyi şeyler sevgiliye.

Afili kent meydanlarında türkümü dinlerken,eşkiyanın iyisi de olur derken,toros ağaçlarının gölgesinde ne zaman insan kalmaya mecbur,barışa hasret kalsam,direnmeye güçsüz hissetsem seni anladım.

Dünyanın bir ucunda açmış güle,bir kuşu ellerimden salarak göğe yele de güle de merhaba dedim.

Yaşar Kemal’i abi bildim.