Mart 2020

Ölüm ve Denemeler

Melis Tezcan

Bir Dağın eteğinde sessizliğin içinde kendimi arıyorum.

Kafamda sürekli sorular anlamsız düşünceler…

Dinimi kaybettim, insanlığa olan inancımı yitirdim.

~

Ölüm bir ödül mü benim için?

Sandalyemde otururken tavana bakıp bunun hayalini kuruyorum.

Baksana intiharı düşlemekten kendimi alamıyorum.

Ama kabul edelim güçlü avunma aracı…

Bu düşünce sayesinde bazı kötü geceleri atlatıyorum.

~

Ölüm nedenim unutulur zaten, unutsunlar!

Evimi görünce sokakta oynayan çocuklar, meraklı komşular (Öldü) desin işte.

Bir ihtimal göz yaşı dökecekler,

Size diyorum! Kendinizi bu aciz adam için yormayın bile.

Dünya tüm anlamını yitirmişse gözyaşlarının ne anlamı kalırdı ki zaten?

~

Böyle ne gibi hissediyorum biliyor musun;

Uçurumun en dibinde duran kuş gibiyim kurtuluşum var ama buna takatim yok…

~

Benim için elden ne gelir ki

İçinden düşün ama bir şey gelmez aklına.

Ben de çok düşündüm geriye tek elveda demek kaldı.

“Gitmek gerekir ya bazen. Fazla yormadan, daha çok bıktırmadan. Eğer vaktiyse, ardına bile dönüp bakmadan.”

Artık yaşamak istemiyorum.Ruhları bedenleri gibi taşlamışlarla yaşamak hiç istemiyorum.

~

Mutlulukla Elveda…!

Bir o kadar bencillikle de ‘Benimle beraber sen de bat Dünya…!”