Mart 2020

Yabancısı

Ayşenur Ateş

Yürüyorum yabancısı olduğum şehrin tanıdık sokaklarında gökyüzüne bakıyorum.İçimdeki kırgınlıklar dinsin diye kulağımda bir türkü ,aklımda düşünceler vazgeçiyorum, gökyüzüne bakıyorum. Dağılıyor hikayelerim bir anlığına da olsa önemsizleşiyor her şey. Gökyüzüne sığınıyorum. Burnumda tatlı bi koku, aralık soğuğu, elimde bir poşet mandalina yürüyorum sanki bir çıkış yolu bulmak ister gibi. Soruyorum kendime nerdeyim, nerden geldim nereye giderim? Bulur muyum yine aynı sokakta yürürken kendimi;bu gökyüzü bilir mi aklımdan geçenleri bulamıyorum.Cevapları içimde çocukluğumdan kalan değişik bir his yüzümde küçük bi tebessüm. Anlamsız bir huzur sonu olmayan yolları uzata uzata yürüyorum. Yabancısıyım bu şehrin ama ezbere biliyorum yollarını vazgeçiyorum, bekliyorum umudu bekliyorum; güneşi bekliyorum. İçimizde bir tutku olan, güzel günleri gençliğin verdiği hoyratlığı hapsediyorum. Bir anlığına sabırla bekliyorum. İnanmak gelmese de içimden inanmaya çalışıyorum. Yüzümde yarım tebessüm burnumda tatlı bi koku, yürüyorum yabancısı olduğum şehrin tanıdık sokaklarında…