Aralık 2020

Aralık Gibi

Aydan Dağlar

Aralık biraz yad etme, hatırlama ayı gibi.

Mesela ben hatırlıyorum hala.Abim gideli maddi dünyamızdan yaklaşık on yıl oluyor.Şimdi 34 yaşında belki.Ama hatırımızda 24 hep.İnsan sanıyor ki sevdiklerin gittiğinde bozkıra çevrilen yeşillerin rengi  bir daha hiç dönmeyecek eski haline.

On yılın ardından anladıklarım ve söylemek istediklerim var.Ben hiç bahar gelmez,ot bitmez,su geçmez yozun ortasında;domuzlar kıtlıktan köye iner sanardım.Ama sonunda bizim bağlara da sular indi.Yeni yeşiller ve yemişler bitti yazı yabanda.Geçtiği arazilerdeki izler birer söğüt oluverdi.Kimse sanmasın ki söğüde emek gerekmez.İnce ince işledik toprağı gözyaşımızla.Sular inmeden bağlara daha.Bozlar sarıya döndü yetmedi.Yeşile dönene kadar ağladık.Yeni yetmeler kırdı bazı dallarını söğütlerin,yenilmedi arsızca boy attı.Kaç yangından kaç sabandan sonra şimdi burcu burcu kokuyor.Kokusunda eski ama tanıdık hatıralar var.Altına oturup demlenmeye doyamıyoruz.Misafirlerimizi hep aynı köşede ağırlıyoruz.Bir yanı hiç dolmasa bile boşluğun, o boşluğa karanfiller de  koymuyoruz.Biliyoruz neye acıdığımızı,biliyoruz neyle giderdiğimizi susuzluğumuzu.Yeni sekilerde yeni yareleri  var çoğunun.Boyu söğüde değmez.Ateş dallarına vurmaz.Kırkbirinci mum gibi yakmadan yanar yaşamları.Bir uzun ıslık bir yeni doğmuş ay gibi.Bir yıl biter bir yıl başlar gibi.Değişen,dönüşen alışılan ve taş misali sert insanlar gibi.

Hatırlıyor insanlığını,direncini,alışıklığını; aylardan Aralık gibi.Döngünün bir yerinde bir arada kalmış gibi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.