Ocak 2021

Güneşi Farkettim

Elif Yıldırım

Ellerim, kollarım darmadağın ve yapayalnızdı.
Satmıştım kimsesizliğimi.
Bıraktığım, bensiz enkazın altında; nefes almaya çalışmamı izlemek kederlerin en büyüğüydü.
Utancım nereye ait oluşumu bilememektendi.
Çizdiğim yollarda yürüyecek dermanı bulamamaktan.
Korkularım, sığındığım limanı bile yıkabilecek dalgalarımdan olmuştu.
Özrüm denizdeki bir kum tanesi kadardı kendime.
Var olmayı hiç istemeyen, her hayatı bir sona sürükleyen kör bir zelzeleydim.
Ama fark ettim zamanla tepemde her gün var olan güneşi.
Sonra kendi yoluma döndüğümde bu kez aldım kendimi de yanıma.
Hatalarımla, becerilerimle, yanlışlarımla, umutlarımla ve gözyaşlarımla…
Beni ben yapan ne varsa hepsine sığındım, hepsine güvendim.
Benliğimin kör bir zelzele olmasının önüne çıkan her zorlukta; bana dair ne varsa yıkmasının karşısında durdum.
Onun şiddetine karşı savundum, onla savaştım, onu ehlileştirdim ve onunla yeniden var oldum.
Artık durulan dalgalar duygularımın arasında yüzmeme neden oldu.
Boğulan tek şey geçmişti.
Bense şimdi geleceğin derinliklerine doğru ilerliyorum.