Ocak 2022

Kıyım

Melis Tezcan

Tozlu odada sessiz insanlar içinde keskin  haykırışla ateşten bir göz bana bakıyordu.Güneşi görmeyen bu gözler sakinleşmeyi arıyordu.İçeri girdim.Odanın küçük cam penceresinden içeri giren gri ışıkta , duvardaki eski takvimlerine , dökülmüş  sıvalarına bakmaktan kendimi alamadım. Garip bir sessizlik vardı.Adam gözlerini bana dikmişti.Gerçeği o an anladım.Adamın gözleri bomboştu.Bu boş gözler benim konuşmamı bekliyordu.Dönüp arkama baktım.Odanın içinde tek olduğumu tekrar farkettim.Sırtımı yalnızlığıma dönüp konuşmaya başladım: “Sizden bütün konuşmalarımı yanlış anlamamanızı istiyorum.Bu söylediklerim, bir başkaldırının savunması değildir.Onlar zaten hep içimde var olacaklar. Siz ise izin verdiğim kadarını göreceksiniz.”

 Başını kırmızı dosyaya eğmiş olan adam hiç yüzüme bakmıyordu. Bir kıyımın başlangıç işaretini bana gülümsüyordu.